Bars en Wevelgem blijven samen

Iedereen die ooit door het centrum van Wevelgem trok, zal zich zeker vergaapt hebben aan de talrijke neonreclames voor bars. De weg tussen Kortrijk en Menen is bezaaid met talrijke oorden van vertier. Burgemeester Jan Seynhaeve heeft en geeft zijn mening.

Wevelgem is ’s nachts bijna te vergelijken met de befaamde Strip van Las Vegas. De roze, blauwe en ander felkleurige neonreclames geven de gemeente een aparte sfeer. De bars en clubs zijn helemaal geïntegreerd in Wevelgem. Burgemeester Jan Seynhaeve kan niet anders dan vrede nemen met het vreemde imago van de gemeente. “Als je Wevelgem binnen rijdt, kan je niet anders dan raar opkijken en afvragen waar je in hemelsnaam terecht bent gekomen”, steekt Seynhaeve van wal: “Ik vind het jammer dat Wevelgem een beetje op een rosse buurt lijkt. We hebben immers heel veel meer te bieden dan die bars. Het bedrijventerrein naast de luchthaven kent een enorm succes, er zijn veel mogelijkheden om te sporten. Maar blijkbaar kan je in die bars ook sporten (lacht).”

De oorden van vertier kwamen er door de start van de vliegactiviteiten in Wevelgem. De eerste succesvolle club was Le Casino. Op de plaats waar nu het Wit Kasteeltje staat, konden de vliegeniers hun kompas even alle kanten laten rondzwiepen. Het nachtleven groeide nog sneller door de verplaatsing van de militaire vliegschool van Goetsenhoven naar Wevelgem en het nabijgelegen Moorsele. In een mum van tijd was de weg tussen Bissegem en Menen bezaaid met duistere bars.

De weelde was echter van korte duur. Door de Tweede Wereldoorlog en de Duitse bezetting kwam er een einde aan het drukke nachtleven in Wevelgem. De bars werden omgebouwd tot woningen en even leek het er op dat ze vergane glorie gingen worden. Maar de weinige bars die de recessie overleefden, bleven wel succesvol. In de jaren tachtig was er een nieuwe revolutie. Er was een nieuwe bron van klanten die Wevelgem opnieuw een neongloed gaven. Burgemeester Seynhaeve legt het even uit: “Toen de vliegschool in 1968 gemoderniseerd werd, bleek Wevelgem niet meer geschikt te zijn voor de nieuwe jets van de Belgische luchtmacht. De piloten trokken dus weg en de meisjes van plezier zaten zonder bron van inkomsten. Maar door een verandering in de Franse wetgeving, konden ze rekenen op nieuwe klanten. In ons buurland is het veel moeilijker om een bar te openen waar ze ook fysieke diensten aanbieden. Het aantal clubs is in Frankrijk sterk gedaald en bezoekers moeten dus op zoek naar een andere club. Wevelgem ligt vlakbij de Belgische-Franse grens en is dus een trekpleister voor die ‘toeristen’. Nu is het merendeel van de bezoekers van bars een Fransman, of vrouw…”

In Wevelgem is er geen duidelijk reglement over hoe bars zich mogen uiten naar de openbare weg. “Er is een soort consensus tussen het gemeentebestuur en de vereniging van de eigenaars. We hebben afgesproken dat er geen dames aan de ruit zich mogen verkopen. Op vraag van de inwoners proberen we ook al jaren om de neonreclame uit het straatbeeld te bannen, maar we hebben hierover nog geen overeenkomst kunnen sluiten,” licht Seynhaeve toe.

Als inwoner van Wevelgem heeft de burgemeester het soms ook wel moeilijk hoe zijn gemeente sukkelt met een kwalijk imago: “Het is zeker niet plezant om ’s avonds door de Vanackerestraat of de Kortrijkstraat te rijden in een waas van roze, groen en blauw. Maar anderzijds moet je het aanvaarden. De meisjes van plezier zijn gemeengoed geworden in Wevelgem. Bovendien is het economisch niet zo slecht. Die klanten gaan langs bij de lokale middenstand. Ik hoop alleen maar dat de bars zich niet in het centrum integreren. Dan, denk ik, zou er wel heel wat protest durven komen van onze inwoners.”

(Tom Van Rompaey)